من بر آب های نیلی شب زاده شدم ؛ آن جا که سکوت مفهوم هر واژه بود ...

و در کنار تک درخت کوچه مان ، به انتهای جاده نگریستم ؛ چشم به راه رهگذری که یادم کند ...

با شعرهایم اشک ریختم ...

و با گریه ی باران غم هایم را شستم ...

و هر روز با جمله ای سلامتان دادم :

                       شاید فردا معجزه ای باشد ... شایــــــــــد ...

                                                                                                            عـ ارفـ ـــــ ه

پ.ن ۱ : پنجمین تولدت هم مبارک " گریه ی بارون " من  ......

پ.ن ۲ : توی رفت و آمد این همه تولد ، همیشه یه چیزایی جا می مونه ....... می دونم که اومدن آینده یعنی از دست دادن چیزایی که فقط تو گذشته هست ؛ اما همیشه میگم کاش عمرم جوری بره که لحظه ی آخر وقتی بر میگردم به عقب نگاه میکنم ، راضی باشم از خستگی عبور این راه طولانی ........

پ.ن ۳ : میگذره این روزا از ما ، ما هم از گلایه هامون ؛ عادی میشن این حوادث ، اگه سختن اگه آسون ... توی پاییز مجاور ، وسطای ماه آذر ؛ شد قرارمون که با هم ، بزنیـــــــم به سیم آخـــــــــر .....

پ.ن ۴ : دلم از بعضیا گرفته ..... توقع نداشتم ازتون .......

پ.ن ۵ : چه جوری تشکر کنم از شمایی که همیشه همراه " گریه ی بارون " بودین ؟؟؟؟ .......

ما كه مي ميـــــــريم        در زمانـــــــي دور يا نزديك

                                                                       در شبــــــــي غمگين ، شبي تاريك !

ما كه در بند زمان            جان مي دهيم هر روز

                                                           خود را مي كشانيم در رهــــــي خسته ، رهي باريك !

ما كه در جور زمانه رنگ مي بازيم

                           رنجي نا تمام بر دوش هامان

                                                              با سياهي ها ، تباهي ها كه مي سازيــــــم ...

ما كه خسته جانمان را        مي سپاريـــــــم بر حريم خلوت شب ها

                  خواب آهسته ما را غرق مي سازد                       غرق در انديشه اي زيبـــــــا ...

خدايا گر كه صبحي پيش رو داريم                 گر همين يك روز ، آفتاب زنداني فرداست

گر عدالت ، مهرباني ، سخت پابرجاست                 پس چرا اين اشك ها بر گونه ها پيداست ؟؟؟

گرچه مي ميريم ، تنها ، در شبي تاريك

                                   باز هم در اين سياهي نور مي كاريم ...

                                                     ما از اين دنيا خدا ، بيـــــــــــــزار بيزاريم ...

                                                                                                                             عــ ــارفـــ ه

دلم می خواست همه ی دنیا را به پای نگاهت بریزم ... به پای چشم های همیشه دلتنگ تو ... دلم می خواست همه ی گل های بهاری را در جشن آمدنت دعوت کنم ...

دلم می خواست باران را برای شستن همه ی غم هایت صدا بزنم ...اما سهمم از همه ی این خواستن ها ؛ تنها چند جمله بود و بغض و این اشک های لعنتی ...

فقط آخرش را دوست داشتم ... نمی دانی آغوش تو چقدر گرم است وقتی باور دارم هیچ وقت تنهایم نمیگذاری ...

گرچه حسرت لحظه های شاد باز هم به دلم ماند اما من تنها به بودن تو دل خوش کرده ام ... مرا ببخش برای همه ی این رنج هـــــــای بی پایان ...

                                                                                                                                       عـــ ـارفـ ه 

پ.ن : بهار ، بیست و سومین هم اومد ... تا آخرش کنارت می مونم ...

بهـــــــــار مي آيد ،

          حتي اگر تو سوگوار باشي ...

بهـــــــــار مي آيد ، حتي اگر تو در زمستان درونت اسير باشي ...

بهـــــــــار مي آيد و گل ها حتي به اجبار باز مي شوند و پرندگان آواز مي خوانند ...

آري ، بهار مي آيد تا تو باور كنــــــــــي هنوز جاي اميدواري هست ، كه مي شود باز هم به نسيم خنك بهار دل خوش كرد و چشم در راه قاصدكي خوش خبر به آسمان چشم دوخت ................

                                                                                                                                      عـ ارفــــــ ـه

به قول مشيري :

شكوه رستن اينك :

                   طلوع فروردين !

گداخت آن همه برف

دميد اين همه گل

شكفت اين همه رنگ ،

***

زمين به ما آموخت

ز پيش حادثه بايد كه پاي پس نكشيم

مگر كم از خاكيم

نفس كشيد زمين

                     ما چرا نفس نكشيم ؟

پ.ن : يه عالمه حرف توي دلمه اما لطفش به نگفتنشه ... فك كنم همه بدونن اين حرفاي نگفته چيه :) موقع تحويل سال منو يادتون نره ...

بگو چگونه تلخي اين روزها را فراموش كنم ؛ وقتي هواي تلخ ريه هايم را پر كرده است ...

بگو چگونه براي باران بي تابي كنم ؛ وقتي زمين ، سيراب خون هاي سرخ است ...

ديگر در پي انساني مباش حالا كه ادم ها زير لايه ي زمخت سياهي مي پوسند و ببين ، ببين كه همه ي هستي در حسرت روزهاي سبز مي سوزد و تمام كاري كه ما كرديم : تمـــــــــــاشا بود ...

                                                                                                                                   عـ ـــارفـ ه

پ.ن ۱ : ديرگاهي ست كه سرزمين من ..................

پ.ن ۲ :  الان ارزويي كه به ذهنم ميرسه شادي و خوشبختي همه ي دوستامه ... به همه تون ميگم : بايد غم هاتونو تو اين سال جا بذارين ... بقيه ي حرفام بمونه واسه پست بعد :)