میگن آدمایی مثه من حتی یه ستاره هم تو آسمون ندارن ؛ ولی من گستاخی کردم و یه ستاره واسه
خودم انتخاب کردم ... گناه بزرگیه نه ؟
این شعر هم واسه همون ستاره ست که خیلی وقته ندیدمش ، همیشه کنار ماه جا خوش می کرد ، یه
ستاره ی چشمک زن نورانی ... دلم برات تنگ شده ؛ ستاره من آخه کجا گذاشتی رفتی ؟؟؟
گریه نکن ستاره ی من دل آسمون می گیره
تو تموم زندگیمی نذار این نفس بمیره
من با چشمکای نازت خودمو به شب سپردم
توی تاریکی شب ها تنهایی غصه می خوردم
اما تو ستاره ی من که برام خیلی عزیزی
یادمه بهم می گفتی تا کی اشکاتو می ریزی ؟
تو بهم روشنی دادی منی که تو شب اسیرم
حالا که دل به تو بستم نذار از غمت بمیرم
گریه نکن ستاره ی من دیگه طاقتی ندارم
می دونی که تا خود صبح واسه دیدنت بیدارم
می خوام امشب پر بگیرم واسه دیدنت بمیرم
من که از دنیا بریدم دست خستتو میگیرم
ستاره منتظرم باش که دیگه دوری تمومه
دیگه تنهات نمیذارم قول مردونه قبوله ؟
31مرداد 87 ... توی تاریکی یه شب بی ستاره ...
عارفه
+
نوشته شده در پنجشنبه سی و یکم مرداد 1387 ساعت 11:22 بعد از ظهر توسط عارفه
|
