نگاهم كن ؛ نگاهم را ... نگاهم را ؛ كه مي بيند ؛ كه مي جويد ؛ كه مي خواهد

جهاني را ز بيداري ...

كنون اما :

جهان بيــــــــــــــمار و رنجور است ... تن اين مردمان هر شب پي گور است !

درون اين سياهي ؛ غم چه مغرور است ...

بگو با من ز درد خويشتن ؛ اري :

در اين تن جاي خون ؛ اوارگي جاري

نشان از صبح مي جويي ؟؟؟ ربودش تيرگـــــــــــــــــي انگار

همين ديشب به پايان شد ؛ سرش بر دار !!!

در اين دنيا كه بي رحم است ؛ كه بيمار است ؛ كه خونخوار است

همين دنيا ؛ برايم سخت بي رنگ است

دلم اما براي روشني تنگ است ...

زمين غريد ... آسمان همچو نگاهم ناگهان باريد ...

در اين ترس و هياهو من گمانم يك نفر نالـــــــــــــــيد !!!

يك نفر ؛ يك دااااد ... يك نفر فرياد ها سر داد ...

شب كمر خم كرد ...

اما چشم من ؛ تنـــــــــــــــــها تماشا كرد !!!

نميـــــــــــــدانم ... نميدانم ز اين فرياد ؛ ايا روشني بيدار خواهد شد ؟؟؟

نميدانم ز چشمم بار ديگر صبح مي تابد ؟؟؟

نميدانم ولــــــــــــــــــي من ارزو دارم :

كه در اين تيـــــــــــرگي هـــــــــــا ؛ بهت و بيزاري ؛

كاشـــــــــــــــكي يك روز ، ز چشم مردمانم نور ميباريد ... نور بيــــــــــــــداري ...

                                                                                                                                   عارفه

پ . ن : مي خواستم مثل سال قبل يه شعر راجع به تولد بگم ... اما همين كه شروع كردم ، فكرم رفت يه جاي ديگه و شعر ايني شد كه مي بينين !!!

پ . ن : چهار صبح سي امرداد ، نوزده سال پيش ... تولدم مبارك !!!

پ . ن : لطفا برای دادن کادو ، تو صف بايستين ، نوبت به همه ميرسه :)

ذهنم زخمي اين مردم است و من از درد است كه چهره در هم مي كشم ، نگو كه اخم مي كنم ...

اگر بشود مي خواهم حرفم را فرياد كنم ، خاموشي ام را فرياد كنم ...

اگر بشود مي خواهم بيدارشان كنم ؛ ان ها را كه خفته اند ؛ سال هـــــــــــــاست ...

اگر بشود ، غروب را ميشويم ، طلوع را مي كشم و بر صورت صبح پرنده را ...

پرنده را ، كه مي بينمش ، كه جان دارد ، كه پرواز مي كند ... كه در دور دست هاست ...

و من ، اينجــــــــــا ...

 رهايي را تنفس مي كنم ... اگر بشود ...

.

.

.

- خدايا درد من حصار بركه نيست ؛ درد زيستن با ماهياني است كه فكر دريا به ذهنشان خطور نكرده است ...

- يه وقتايي دلم مي خواد بزرگ نشم ، دلم مي خواد همون بچه اي باشم كه هيچي از زشتي هاي اين دنيا نمي فهمه ، دلم مي خواد نبينم ، ندونم ، نفهمم ... دلم مي خواد بميرم و اين دنياي كثيفو به حال خودش رها كنم اما ... اما دكتر شريعتي ميگه : زنده بودن را با بيداري بگذرانيم كه سال ها به اجبار خواهيم خفت ...

- نمي دونم چرا اين روزا اين جوريم ، حتي نمي دونم چه احساسي دارم ، نمي دونم كي ناراحتم ، كي خوشحالم ... گاهي نا اميدم و گاهي اميدوار ... گاهي مي خندم و گاهي با هر حرف بي ربطي مي خوام بزنم زير گريه ... چرا اين جوري شدم ؟؟ چرا ؟؟؟!!!

- خداي خوبم ، مي دونم خيلي وقته كه ديگه زياد باهات حرف نمي زنم ، درد دل نمي كنم ... خدايا نمي دونم چرا اين جوري شدم ... اما به بزرگي و مهربوني و پاكي خودت ، مثل هميشه كمكم كن ... حتي اگه لياقت ندارم ... خداي خوبم راهمو روشن كن ، ذهنمو روشن كن ... زندگی کردن رو به یادم بیار ... من به تو محتاجم ... فقط به تو ...