نگاهم كن ؛ نگاهم را ... نگاهم را ؛ كه مي بيند ؛ كه مي جويد ؛ كه مي خواهد

جهاني را ز بيداري ...

كنون اما :

جهان بيــــــــــــــمار و رنجور است ... تن اين مردمان هر شب پي گور است !

درون اين سياهي ؛ غم چه مغرور است ...

بگو با من ز درد خويشتن ؛ اري :

در اين تن جاي خون ؛ اوارگي جاري

نشان از صبح مي جويي ؟؟؟ ربودش تيرگـــــــــــــــــي انگار

همين ديشب به پايان شد ؛ سرش بر دار !!!

در اين دنيا كه بي رحم است ؛ كه بيمار است ؛ كه خونخوار است

همين دنيا ؛ برايم سخت بي رنگ است

دلم اما براي روشني تنگ است ...

زمين غريد ... آسمان همچو نگاهم ناگهان باريد ...

در اين ترس و هياهو من گمانم يك نفر نالـــــــــــــــيد !!!

يك نفر ؛ يك دااااد ... يك نفر فرياد ها سر داد ...

شب كمر خم كرد ...

اما چشم من ؛ تنـــــــــــــــــها تماشا كرد !!!

نميـــــــــــــدانم ... نميدانم ز اين فرياد ؛ ايا روشني بيدار خواهد شد ؟؟؟

نميدانم ز چشمم بار ديگر صبح مي تابد ؟؟؟

نميدانم ولــــــــــــــــــي من ارزو دارم :

كه در اين تيـــــــــــرگي هـــــــــــا ؛ بهت و بيزاري ؛

كاشـــــــــــــــكي يك روز ، ز چشم مردمانم نور ميباريد ... نور بيــــــــــــــداري ...

                                                                                                                                   عارفه

پ . ن : مي خواستم مثل سال قبل يه شعر راجع به تولد بگم ... اما همين كه شروع كردم ، فكرم رفت يه جاي ديگه و شعر ايني شد كه مي بينين !!!

پ . ن : چهار صبح سي امرداد ، نوزده سال پيش ... تولدم مبارك !!!

پ . ن : لطفا برای دادن کادو ، تو صف بايستين ، نوبت به همه ميرسه :)